نی نامه (مثنوی معنوی مولانا)

بشنو از نی چــــــون شکایت می‌کند       از جدایی ها حکایت مــــــــــــــــی‌کـند

کـــــــــــــــز نیستان تا مرا ببریده‌اند        در نفیرم مـــــــــــــرد و زن نالیده‌اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فــراق       تا بــــــــــــــــگویم شرح درد اشتیاق

هرکسی کاودورماند از اصل خویش       باز جوید روزگار وصل خویـــــــش

من به هر جمعیتـــــــــــــی نالان شدم       جفت بدحالان و خوش‌حالان شــــــدم

هــــــــرکسی از ظنّ خود شد یار من       از درون من نجست اسرار مــــــــــن

سر من از نالـــــــه ی من دور نیست       لیک چشم و گوش را آن نور نیـست

تن ز جان و جان ز تن مستورنیست        لیک کس را دید جــان دستور نیست

آتشست این بانگ نای و نیست بــــاد       هـــــــــر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشقست کاندر نـــــــــــــــی فتاد       جوشـــــــــش عشقست کاندر می فتاد

نی حریف هــــــــــرکه از یاری برید       پرده‌هايـــــــــــــــش پرده‌های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی کـــــه دید؟      همچـــو نی دمساز و مشتاقی کی دید؟

نی حدیث راه پر خون مــــــــــــی‌کند       قصه‌های عشـــــــــــق مجنون می‌کند

محـــــرم این هوش جز بیهوش نیست       مر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بیــــــــــــــــــگاه شد       روزها با ســــــــــــــــوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک  نــیست       تو بمان ای آنکه چــون تو پاک نیست

هر که جز مـــــــــاهی ز آبش سیر شد      هــــرکه بی روزیست روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خــــــــــــــــــام       پـــــــــــــــس سخن کوتاه باید والسلام

بند بگسل بـــــــــــــــــاش آزاد ای پسر       چند باشی بند سیم و بنــــــــــــــــــد زر

گر بریزی بحــــــــــــر را در کوزه‌ای       چنــــــــــــــد گنجد قسمت یک روزه‌ای

کوزهٔ چشم حــــــــــــــریصان پر نشد        تــــــــــــا صدف قانع نشد پر در نشد

هر که را جامه ز عشقی چاک شـــــد       او ز حرص و عـــــــیب کلی پاک شد

شـــاد باش ای عشق خوش سودای ما       ای طبیب جمـــــــــــــــــــله علتهای ما

ای دوای نخوت و ناموس مــــــــــــــا       ای تــــــــــــو افلاطون و جالینوس ما

جسم خاک از عشق بر افلاک شــــــد       کوه در رقـــــــــــص آمد و چالاک شد

عـــــــــــــــــشق جان طور آمد عاشقا       طور مست و خرّ موسی صاعـــــــــقا

با لب دمساز خــــــــــــــود گر جفتمی       همـــــــــــــــــچو نی من گفتنیها گفتمی

هر که او از هم‌زبانی شد جــــــــــــدا       بی زبان شد گـــــــــرچه دارد صد نوا

چــونکه گل رفت و گلستان درگذشت       نشنوی زان پس ز بلبل سر گذشــــــت

جمـــــــله معشوقست و عاشق پرده‌ای       زنده معشوقست و عاشق مـــــــــرده‌ای

چون نباشد عشـــــــــــــق را پروای او       او چـــــــــو مرغی ماند بی‌پر وای او

من چگونه هوش دارم پیش و پــــــــس       چــــــــون نباشد نور یارم پیش و پس

عشق خواهد کین سخـــــــن بیرون بود       آیــــــــــــــــــــــنه غماز نبود چون بود

آینت دانی چرا غماز نیســـــــــــــــــت       زانکه زنـــــگار از رخش ممتاز نیست

هفت رکن نابودی انسان

سپاس از ارشیای عزیزم

ماهاتماگاندي ميگويد:هفت چيزانسان را از پاي درمي آورد وهلاك ميسازد:
1 سياست بدون شرف.
2 لذت بدون وجدان
3 پول بدون كار
4 شناخت بدون ارزشها
5 تجارت بدون اخلاق
6 دانش بدون انسانيت
7 عبادت بدون فداكاري

آدمهای ساده را دوست دارم.
همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند.
همان ها که برای همه لبخند دارند. همان ها که همیشه هستند، برای همه هستند.
آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعتها تماشا کرد؛بس که هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوءاستفاده می کند یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن بهشان می دهد.
آدم های ساده را دوست دارم. بوی ناب “آدم” می دهند

سال نو (1391) خورشیدی مبارک

     درود عزیزانم

     سال 90 هم با تمام خوشی ها و نا خوشی هایش رخت بربست و سال 91 اقامت گزید . بیاییم در این سال بیش از پیش برای تمام انسان های روی زمین دعا کنیم نه ایرانی نه عرب نه آمریکایی نه آفریقایی نه . . . بیاییم برای انسانیت دعا کنیم . یادمان باشد وقتی دعا ها یک دل و یک صدا باشد زودتر مقبول درگاه یزدان پاک قرار خواهد گرفت .

     دوستتان دارم سال تازه از راه رسیدتون خجسته

آب زنیــــــــــــد راه را هین که نگار می‌رسد		مژده دهید باغ را بوی بهار مــــــــــــی‌رسد
راه دهید یار را آن مه ده چـــــــــــــــــــــار را		کــــــــــز رخ نوربخش او نور نثار می‌رسد
چـــاک شدست آسمان غلغله‌ای‌ست در جهان		عنبر و مشک می‌دمد سنجـــق یار می‌رسد
رونق باغ می‌رســــــد چشم و چراغ می‌رسد		غم به کناره می‌رود مه به کنــــار می‌رسد
تیر روانه می‌رود سوی نشــــــــــانه می‌رود		ما چه نشسته‌ایم پس شه ز شکار مـــی‌رسد
باغ سلام می‌کنــــــــــــــــــد سرو قیام می‌کند		سبزه پیاده می‌رود غنچه ســــــوار می‌رسد
خلوتیان آسمان تا چه شراب مـــــــــی‌خورند		روح خراب و مست شد عقل خمار می‌رسد
چون برسی به کوی ما خامشی است خوی ما		زان که زگفت و گوی ما گرد و غبار مـی‌رسد