غزل حافظ 2(برای حفظ نوبت دوم)

نفس باد صبا مشک فشـــــــان خواهد شد                          عالم پیر دگرباره جــــــوان خواهـــد شــــد

ارغــــــوان جام عقیقی به سمن خواهد داد                           چشم نـــــرگس به شقایق نگران خواهد شد

این تطاول که کشید از غم هجــــران بلبل                            تا سراپرده ی گل نعــــــره زنان خواهد شد

گـــر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر                           مجلس وعظ دراز است و زمان خواهــد شد

ای دل ار عشرت امــــــــروز به فردا فکنی                           مایه ی نقد بقا را کــــه ضمان خــــواهد شد

ماه شعبان منه از دست قدح کاین خورشیـد                           از نظــــــــر تا شب عید رمضان خواهد شد

گل عزیز است غنیمت شمریـــدش صحبت                            که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود                            چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد

حافظ از بهر تــــــــو آمد سوی اقلیم وجود                             قدمی نه به وداعش که روان خواهـــــد شد

حکایتی از سعدی (برای حفظ نوبت دوم)

عزیزانم معنی و مفهوم این حکایت را درک کرده و بعد ازبر کنید .

حاتم طایی را گفتند: از تو بزرگ همت تر در جهان دیده‌ای یا شنیده‌ای؟ گفت بلی، روزی چهل شتر قربان کرده بودم امرای عرب را، پس به گوشه صحرایی به حاجتی برون رفته بودم ،خارکنی را دیدم پشته فراهم آورده. گفتمش: به مهمانی حاتم چرا نروی که خلقی بر سماط او گرد آمده‌اند؟ گفت:

هر که نان از عمل خویش خورد                                 منت حاتم طائى نبرد

من او را به همت و جوانمردی از خود برتر دیدم

غزل حافظ (برای حفظ نوبت دوم)

روز وصل دوستـــــــداران یاد باد                       یاد باد آن روزگـــــاران یاد باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت                      بانگ نـــوش شادخواران یاد باد

گــــــر چه یاران فارغند از یاد من                       از من ایشان را هـزاران یاد باد

مبتلا گشتم در این بنـــــــــد و بلا                       کوشش آن حق گزاران یاد باد

گر چه صد رود است در چشمم مدام                    زنـــــده رود باغ کاران یاد باد

راز حافظ بعــــــد از این ناگفته ماند                       ای دریغا رازداران یاد بـــــاد

چشمانت

چشمانت

محو می کند مرا

و به آسمانم می برد

وقتی که

احساست را در درونم می ریزد 

و همین که دور شدم از تو

یخ زده به زمین برمی گردم

سیزده بدر

من در بدر امروز و تو در سیزده بدر

کی حـــــال زار نزار مرا  کُنی بدر؟

چشم می دوانم بر جای جای سبزه ها

کی می کنی از معبر نگاه ما گذر ؟

بیا

تو که نیستی

نوشته هایم کم رنگ است

حرف هایم بی معنی است

دیگران چه می دانند:

احساسم را !

حرفم را !

باورم را!  

تو که نیستی

زبانم نمی چرخد

احساسم گره خورده

بیا

و با خود چشمانت را بیار

تا واژه هایم را نقاشی کنند

دستی به روی حرف هایم بکش

لمس کن احساس غم آلود مرا

دلم

 بر سر بغض کمی شانه زدم

تا شاید

اندکی باز شود

گره های واژه

آه . . .

ذره ای باز شد این راه گلو

تیز کن چشمت را

تا ببینی دردم 

از درون واژه

می گویم

دل من "تنگ" شده

ترس

روز

می میرد

شب در دامن روز

متولد می شود

شب

می میرد

روز در دامن شب

متولد می شود

ومن

سخت می اندیشم

که روز و شب مرا ببرند

و فرصت دیدار تو

خاموش شود

و من دیگر متولد نشوم

بوی تو

بوی تو همین نزدیکی است

مست می شوم

وقتی

عمیق تر نفس می کشم

زندگی جاریست

همین که هستی 

هرچند دور

خیلی دور !

همین که احساس می کنم

داری کنارم  دزدکی نفس می کشی

باور دارم

زندگی جاریست

رفیق من

رفیق من سنگ صبور غمهام 
به دیدنم بیا که خیلی تنهام 
هیشکی نمی فهمه چه حالی دارم
چه دنیای رو به زوالی دارم
مجنونم و دل زده از لیلیا 
خیلی دلم گرفته از خیلیا 
نمونده از جوونیام نشونی 
پیر شدم پیر تو ای جوونی
تنهای بی سنگ صبور 
خونه ی سرد و سوت و کور
توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست
اگر چه هیچ کس نیومد 
سری به تنهاییت نزد
اما تو کوه درد باش
طاقت بیار و مرد باش
اگر بیای همونجوری که بودی
کم میارن حسودا از حسودی 
صدای سازم همه جا پر شده 
هر کی شنیده از خودش بی خوده 
اما خودم پر شدم از گلایه 
هیچی ازم نمونده جز سایه 
سایه ای که خالی از عشق و امید 
همیشه محتاج به نور خورشید 
تنهای بی سنگ صبور ...

در هوایت

در هوایت بی‌قـــــــــــرارم روز و شب                سر ز پایت بــــــــرندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم                روز و شب را کی گذارم روز و شب

جان و دل از عاشقان مــی‌خواستند                جان و دل را می‌سپارم روز و شب

تا نیابـــــــــــم آن چه در مغز منست                یک زمانی سر نخارم روز و شــــب

تا که عشقت مطـــــــــربی آغاز کرد               گاه چنگـــــــــم گاه تارم روز و شب

مــــــــــــی‌زنی تو زخمه و بر می‌رود                تا به گـــردون زیر و زارم روز و شب

ساقیی کردی بشر را چل صبــــــوح                زان خمیر اندر خمــــارم روز و شب

ای مهار عاشــــــــــقان در دست تو                در میــــــــان این قطارم روز و شب

می‌کشم مستانه بارت بی‌خبـــــــــر               همچـــــــو اشتر زیر بارم روز و شب

تا بنگشایـــــــــــــی به قندت روزه‌ام                تا قیامت روزه دارم روز و شــــــــب

چون ز خوان فضل روزه بشکنــــــــــم              عید باشــــــــــد روزگارم روز و شب

جان روز و جـــــــــان شب ای جان تو              انتظارم انتظارم روز و شـــــــــــــــب

تا به سالی نیستم موقوف عیــــــــــد             با مه تو عیـــــــــــــدوارم روز و شب

زان شبی که وعــــــده کردی روز بعد             روز و شب را می‌شمارم روز و شب

بس که کشت مهر جانم تشنه است             ز ابر دیـــــــــده اشکبارم روز و شب

                                              " مولانا "

چند خان

اگر نا پیدایی

پیدایت می شوم

اگر "دار"ی

منصورت

وگر آتش

ققنوست

فقط بگو برای دیدنت رستم کدام خانت شوم ؟

 

چه بیایی چه نیایی

می آیی

محو می شوم در تو

نمی آیی

محو می شوم در تو

چه بیایی چه نیایی!

لحظه هایم با توست

می دانم

گرچه می دانم نمی آیی ولی هر دم ز شوق

سوی در می آیم و هر سو نگاهی می کنم

غافل

گاهی اراده می کنم

تو را لحظه ای از فکر دور کنم!

اما

غافل از اینکه

تو

خودِ خودِ فکر منی

خاطرات

نیستی

اما

تمام خاطراتت را

هر روز

یک به یک

بی کم و کاست

ورق می زنم

هرروزتان نوروز نوروزتان خجسته

درود بهاریم

به شما سبزه های امید

دوستان بهاری من نوروزتان خجسته

امروز که فرصت زندگی بر ماست فقط امروزمان را فقط امروزمان را زندگی کنیم امیدوارم همیشه بخندین از ته ته ته دل. فراموش نکنیم شادی کنیم و شادی را  هدیه بدهیم . و باز هم حرف آغازین هر سالم را تکرار می کنم بیاییم در آغاز سال برای همه ی آدم ها بدون در نظر گرفتن زبان و ملیت و نژاد بلکه به خاطر آدم بودنشان دعا کنیم . همه ی آدم ها محتاج دعایند.

خدایا ما را به واسطه ی آدمیت مان ببخش و به خودت نزدیک گردان .

یا حق

آب زنیــــــــــــد راه را هین که نگار می‌رسد		مژده دهید باغ را بوی بهار مــــــــــــی‌رسد
راه دهید یار را آن مه ده چـــــــــــــــــــــار را		کــــــــــز رخ نوربخش او نور نثار می‌رسد
چـــاک شدست آسمان غلغله‌ای‌ست در جهان		عنبر و مشک می‌دمد سنجـــق یار می‌رسد
رونق باغ می‌رســــــد چشم و چراغ می‌رسد		غم به کناره می‌رود مه به کنــــار می‌رسد
تیر روانه می‌رود سوی نشــــــــــانه می‌رود		ما چه نشسته‌ایم پس شه ز شکار مـــی‌رسد
باغ سلام می‌کنــــــــــــــــــد سرو قیام می‌کند		سبزه پیاده می‌رود غنچه ســــــوار می‌رسد
خلوتیان آسمان تا چه شراب مـــــــــی‌خورند		روح خراب و مست شد عقل خمار می‌رسد
چون برسی به کوی ما خامشی است خوی ما		زان که زگفت و گوی ما گرد و غبار مـی‌رسد

"یکی"

یکی بود و نبود مرا با خود برد

به کلاغ قصه بگویید

قصه ی من

به سر رسید