عارفانه ،‌عاشقانه

مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستـــــی

نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابـرو

هلالی شد تنـــــــــم زین غم که با طغرای ابرویش

که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابـــــــــــــرو

رقیبان غافــــــل و ما را از آن چشم و جبین هر دم

هـــــــزاران گونه پیغـام است و حاجب در میان ابرو

روان گوشه گیـــــــــران را جبینش طرفه گلزاریست

که بر طرف سمن زارش همی‌گردد چمان ابــــــــرو

دگــــــــــر حور و پری را کس نگوید با چنین حسنی

که این را این چنین چشم است وآن را آن چنان ابرو

تو کافردل نمی‌بندی نقاب زلف و مــــــــــــــی‌ترسم

که محرابم بگـــــــــــــــــــــرداند خم آن دلستان ابرو

اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هــــــــــــــــــــواداری

به تیر غمــــــــــــزه صیدش کرد چشم آن کمان ابرو