عارفانه ،‌عاشقانه

آمـدی، جـانم به قـربانت ولی حالا چـــــرا ……….. بی‌وفـــــا حالا كه من افـــتاده‌ام از پا چــرا
نوشــدارویی و بعد از مرگ سـهراب آمدی ……….. سنگدل، این زودتر می‌خواستی حالا چرا
عـمر ما را مهلت امـروز و فردای تو نیست ……….. من كه یك امــــروز مـــهمان توام، فردا چرا
نازنینــــــا ما به ناز تو جــــــــوانی داده‌ایم ……….. دیگر اكـــنون با جـــوانان ناز كن با ما چــرا
وه كه با این عـــمرهای كوته بی‌اعــــــتبار ……….. اینهمه غافل‌شدن از چون منی شیدا چرا
شور‌فرهادم به‌پرسش سربه‌زیر افكنده‌بود ……….. ای لب شـــیرین جواب تلخ سر بالا چـــــرا
ای‌شب‌هجران‌كه‌یكدم‌درتوچشم‌من‌نخفت ……….. این قــــدر با بخت خواب آلود من، لا لا چرا
آسمان ‌چون‌جمع‌مشتاقان‌پریشان‌می‌كند ……….. در شـــگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا
درخــزان هجر گل ای بلـبل طبع حـــــــزین ……….. خاموشی شرط وفاداری بود، غـــــوغا چرا
شــــهریارا بی‌حبیب خود نمی‌كردی ســفر ……….. این ســـــفر راه قیامت می‌روی، تنها چــرا

                                               محمد حسين بهجت تبريزي «شهريار»