بس که رندانه گره بر سر زلف کلمات آوردی 

با حضورت سر هر تاقچه ای شاخ نبات آوردی 

 بزرگداشت رند رندان ، عارف عارفان و حافظ حافظان بر خلوت نشینان دیر میکده اش خجسته باد .  

زلف آشفته و خــــوی کرده و خندان لب و مست

پیرهن چاک وغزل خوان وصراحی دردست

نـــــــــــرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

نیم شب دوش به بالیــــن من آمــــــــد بنشست

سر فرا گـــــــــوش من آورد به آواز حــــــــــزین

گفت ای عاشـــــق دیرینه من خوابت هســـت

عاشقــــــــــــــــی را که چنین باده شبگیر دهنـــــد

کافــــــــــــــــر عشق بود گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر دردکشـــــــان خـــــــرده مگیر

که نـــــــــدادند جز این تحفه به ما روز الست

آن چه او ریخت به پیمانه ما نــــــوشیدیــــــــــــم

اگر از خمـــــر بهشت است وگــــر باده مست

خنده جام مـــــــی و زلف گـــــــــــــــره گیر نگار

ای بسا تــــــــوبه که چون توبه حافظ بشکست